Het leven van alledag

Sinds ik in India woon lees in bij het ontbijt de 'Times of India', een Engelstalige ochtendkrant die mij op de hoogte houdt over alles wat er hier speelt. Het meest opvallende aan deze krant is dat er op de voorpagina nooit internationale berichten staan. Nou begrijp ik dat wel: India is een subcontinent.Er is hier meer dan genoeg nieuws te vinden waar de gemiddelde Indier over geinformeerd wil worden, waarom zou je je dan bezig houden met wat er elders op de wereld gebeurd? Een incidentele vulkaanuitbarsting op Java daar gelaten, of een nieuwe Chinese hoge snelheidstrein die tussen Shanghai en Hangzou rijdt en wel 500 km per uur haalt. Dat vinden ze interessant genoeg om op de wereldnieuws- pagina te zetten,achterin de krant op bladzijde 11. Meer hoef ik "van buiten" blijkbaar niet te weten.
Tijd voor een kleine greep uit het nieuws.
Het meest opvallende bericht deze week gaat over babyroof. Op de voorpagina staat een foto van een jongetje,Ajay. Een typisch Indiaas kind, met grote donkere oogjes, zwart haar en een rode stip op zijn voorhoofd. Dit kind is gestolen uit het ziekenhuis, waar hij door zijn ouders naartoe was gebracht voor en kleine behandeling. Ik kijk naar de foto van Ajay en denk: "Je lijkt op alle andere baby's die ik hier zie. Hoe moet je ooit teruggevonden worden?" India is een ideaal land om je te verstoppen. Weg is weg.
De 'Times'rapporteert over 5 gevallen dit jaar. In dit laatste geval werd de elf maanden oude Ajay gestolen door een vrouw in een burka die zich eerst bevriend had met de ouders om tot deze daad over te kunnen gaan. Zij zou zich over de kleine ontfermen, zodat de ouders even konden gaan rusten. Ze is met het kind naar buiten gelopen, en pas na een paar uur werd de verdwijning gemeld. Vrouw en kind waren toen natuurlijk al ver weg van het ziekenhuis vandaan. Ga die vrouw maar eens zoeken in een stad waar 40% moslims wonen en burka's net zo gewoon zijn als sari's! In een burka, laat Wilders het maar niet horen!
Natuurlijk wordt de beveiliging van het ziekenhuis an de tand gevoeld: hoe kan die vrouw nou zo maar met een kind verdwijnen zonder dat jullie het weten? Tja. Het probleem zit hem in het grote aantal mensen dat zich overal ophoudt. Als opa geopereerd moet worden, dan wordt niet alleen opa opgenomen maar verschijnt de hele familie inclusief neven, nichten en achterkleinkinderen aan het bed, om pas weer te vertrekken als ook opa weer naar huis mag. En iedereen loopt in en uit, want er moet ook nog doorlopend eten gehaald worden. Welke orde kan een beveiligingsteam handhaven in zo'n mierenhoop?
Ik heb er een hard hoofd in dat kleine Ajay ooit nog verenigd zal worden met zijn ouders. Hoogst waarschijnlijk wordt hij als 'wees' verkocht aan een tehuis waar vervolgens aspirant adoptie-ouders uit weet-ik-veel-waar zich gelukkig prijzen met 'hun'nieuwe baby en niet kunnen wachten om het te exporteren. Geen flauw benul hebbende, dat ergens in dit land een ouderpaar radeloos is van verdriet over hun verloren kind.
Dat doet mij denken aan een bericht uit Nederland van een aantal maanden geleden. Over een geadopteerd kind uit India dat al zes jaar in Nederland woont. Een gestolen kind, waarvan de biologische ouders een rechtzaak moeten aanspannen om alleen maar contact te mogen hebben met hun eigen kind. Adoptie ouders die niet willen meewerken. Een kind dat de biologische ouders niet wil zien, omdat het bang is dat hij mee terug moet naar India. Eén groot drama voor alle betrokkenen.
En dat is dus één geval. Het mag een wonder heten dat het Indiase ouderpaar het kind op het spoor is gekomen, uiteraard met hulp van een NGO die zich inzet tegen de wereldwijde kinderhandel. Maar als ik dan in de krant lees hoe gemakkelijk de handelaren het hier hebben,dan is er nog een lange weg te gaan.

Andere berichten die ik bijna dagelijks tegenkom gaan over zelfmoord. Mensen van wie de schulden zo hoog zijn opgelopen, dat ze die nooit meer kunnen vereffenen. Uiteindelijk zou de dood toch onvermijdelijk zijn. Dan maar het lot een handje helpen en de eer aan jezelf houden.
Of ouders die de zorg voor een gehandicapt kind niet meer aankunnen. Zoals in veel niet-westerse landen wordt een handicap gezien als een vloek, iets waar je niet mee in aanraking wilt komen. Dus ook niet met de ouders, die vast iets vreselijks op hun kerfstok hebben, anders waren ze niet afgestraft met een ongelukkig kind. Ouderpaar en kind worden behandelt als outcasts. Het kind wordt op geen enkele school toegelaten. Niemand wil wat met de ouders te maken hebben. Het vinden van een baan is onmogelijk. Hoe moet je in zo'n geval voorzien in je dagelijkse behoeften?
Weer een ander geval dat ik veel tegenkom is vrouwenmishandeling.
De maand dat ik hier ben, heb ik India niet ervaren als vrouw uitgesproken onvriendelijk. Ik zeg met nadruk: ik ben er pas een maand en kan alleen oordelen over de situaties die ik zelf heb meegemaakt. Er is wel een duidelijk verschil tussen mannen en vrouwen. De chauffeur is altijd en man, de schoonmaakster altijd een vrouw. Niet andersom. In mijn favoriete supermarkt zijn alle kassamedewerkers mannen, de vrouwen leggen de spullen uit de kar voor je op de band, en aan het einde van de band staat een andere vrouw opgesteld om de spullen van de band in tassen te stoppen. (Ook zo mooi: diepvries artikelen gan samen in een aparte tas, groenten en fruit apart in een tas, Toiletartikelen apart. Heel keurig allemaal.)Nooit een vrouw aan de kassa, en een man als inpakker. Mannen maken over het algemeen de dienst uit. Mannen geven Remko een hand, mij niet. Maar ze groeten mij wel heel beleefd. Zaken worden geregeld door mannen. Zo kwam ik in de winkel om een telefoonaansluiting te regelen,waar het bijzonder druk was. Een stuk of dertig mannen in een klein winkeltje, met z'n allen dringen voor een klein burootje. Laat hen het maar regelen! Maar ik ben gewend om zelf mijn ding te doen, dus daar kwam ik. En de moed zakte mij in de schoenen, want hoe en wanneer zou ik daar ooit aan de beurt komen? Mijn chauffeur die de twijfel op mijn gezicht kon lezen, stelde mij gerust en zei: "Ga maar naar binnen, een vrouw krijgt altijd voorrang". En inderdaad! Ik was nog niet binnen, of de verkoper verzocht de overige klanten ruimte vrij te maken voor mij zodat ik plaats kon nemen aan het buro en ik mijn zaakjes met hem kon regelen. En zonder morren: de groep heren liet mij erdoor, en niemand die zijn beklag deed over deze gang van zaken. Dit heel in het kort het verschil tussen mannen en vrouwen zoals ik het ervaren heb. En als het zo gaat, hoor je mij niet klagen.Waar ik wel over moet klagen is dat mijn zaakjes niet zo goed geregeld waren door het mannetje achter het buro, en mijn telefoon gisteren opeens geblokkeerd bleek!Moest ik weer terug, maar dit keer had ik een mannetje bij me, die mij sommeerde om in de auto te blijven zitten en hem binnen een hartig woordje te laten doen. Met resultaat: ik word maandag weer aangesloten. Maar terwijl ik dit schrijf besef ik mij dat dit ook weer het bewijs is: echte zaken worden mannen gedaan!
Voor de zwartkijkers onder jullie: ik ken natuurlijk ook de andere verhalen. Waar mannen het voor het zeggen hebben, en de vrouw als eigendom geldt en van geen enkele waarde is. Dat zijn de verhalen die in het Westen gretig aftrek vinden en tot grote verontwaardiging leiden. Terecht. In het beste geval had ik gehoopt dat ik van hieruit kon zeggen: het zijn excessen. Uitzonderingen die plaatsvinden in onderontwikkelde boeren gemeenschappen op het platteland.
Helaas. Mijn 'Times of India' bericht wekelijks over vrouwenmishandeling.
Echtgenotes die niet langer misbruikt willen worden door hun man, en geen ander uitweg zien dan uit het leven te stappen op meest gruwelijke manieren. Ophanging, zelfverbranding,of het drinken van gif zijn de manieren om een einde te maken aan de kwelling. Verrassend vaak geldt het misbruik niet alleen dat van de echtgenoot, maar ook van diens familie. Dus ook zoals in één geval de schoonmoeder, en in een ander geval de broers van de echtgenoot. En dan spreek ik niet over voorvallen op het platteland in een achterlijk gebied. Dat gebeurt gewoon hier in Hyderabad, een stad met 8.8 miljoen inwoners. "'s Werelds grootste talentenmagneet in Research & Development" als ik het Belgische'Vacature Magazine'van afgelopen september mag geloven.Dé plek voor hoogopgeleide werknemers die werkzaam zijn bij bedrijven als IBM, Microsoft, Accenture, Oracle, Amazon, Dell,en ja Deloitte.
Dat de aanwezigheid van deze bedrijven veel mensen aantrekt klopt zeker. Het krioelt om en rond de bedrijven van jonge professionals, jongens en meisjes die met bussen vol aangeleverd worden om carrière te maken. En dat de weg naar boven niet zonder slag of stoot gaat, ook dat las ik van de week toen ik aan mijn ontbijt zat. Presteren en 'het helemaal maken'is hier zo belangrijk, dat menigeen onder de druk bezwijkt. Zelfmoord in en willekeurig womenshostel door een young professional is niet iets waar vreemd van wordt opgekeken. Het gebeurt. En blijkbaar hoort het er gewoon bij. Geen bloemen op de plaats waar het lichaam gevonden is, geen stille tocht. Leven en dood horen bij elkaar. Alledaags leed van gewone mensen in India.
Men leest erover in de krant. En inderdaad: wat kan mij het kabinet Rutte I nou eigenlijk schelen?