Going for gold

Voor het eerst sinds onze aankomst in Hyderabad is het bewolkt, heeft het 's nachts geregend en is het 22 graden. We hebben de regentijd zo goed als gehad, en naar verluid heeft het heel veel geregend hier. Dat is ook nog goed te zien, want het is veel groener dan toen we hier de eerste keer waren in mei. Na de regentijd komt de 'winter'. 22 graden is heir dus wintertemperatuur. Geloof het of niet: ik zit met een fleecejack aan achter de computer, want ik heb het koud! Thuis in Nederland heb ik nog zo gelachen om die maffe Indiërs die in hun 'winter'een heuse jas aantrekken omdat het 'koud'zou zijn, nah...!! Hoe koud kan het nou wel helemaal worden op en rond de evenaar?! En nu zit ik zelf te bibberen. Zo snel kan een mens dus aanpassen. En met een beetje vrees wacht ik af wat deze 'winter'gaat brengen, want afgezien van dat ene fleecejack dat ik nu aan heb, bezit ik verder geen warme kleren, en zit er ook in de container niets anders dan t-shirts en jurkjes. Bah, moet ik weer gaan shoppen...... ;-)
We zijn nu officieel ingeschreven (ik ga jullie niet weer vertellen hoe veel tijd en ergernissen daar weer mee gepaard gegaan zijn ,laat ik volstaan met te zeggen dat ik veel gehad heb aan de ademhalingsoefeningen die ik bij yoga heb geleerd, pffff!!). En dus hebben we nu ook het huurcontract van ons huis. En kan ik maandag eindelijk mijn mobiele telefoonaansluiting regelen (ook een leuk detail: op het formulier moet ik aangeven wie mijn ouders zijn. Dan ben je 42,volwassen dacht ik, en krijg je dat. Hier kan ik dan wel weer om lachen, en snap best dat dit voor locals vital info is, maar voor mij als buitenlander komt het zo suf over).En we mogen nu ook een locale rekening openen. Ook niet onbelangrijk.
Voor ons nieuwe huis hebben we nog wel wat electrische apparaten nodig, want ja hoe graag ik het ook gewild had, mijn inbouw espresso machine en combimagnetron konden niet mee, de wasmachine hebben we ook achtergelaten dus moesten we naar de locale Mediamarkt. Het is zo frappant dat er in een gemiddelde winkel in India meer verkooppersoneel staat dan dat er klanten binnenkomen, dus je bent nog niet binnen, of er staan pakweg 4, 5 mannetjes om je heen. Een vraagt waar hij je mee van dienst kan zijn. Dat is waarschijnlijk de topverkoper. De rest luistert mee en kijkt de kneepjes van het verkooptalent af. Zo grappig.
De topverkoper leidt je langs alle afdelingen waar je naar toe wilt om apparaten te bekijken, en wijst er zoetjes op dat als we wat kopen we ook nog een kado mogen uitkiezen, en, omdat het bijna Diwali is, we ook nog kans maken op een kilo goud....wow!! Wij zullen de winkel dus niet verlaten zonder en aankoop te doen, want een kilo goud is iets wat hier tot de verbeelding spreekt. Je had ook kunnen zeggen: je kunt 5 miljoen roepee's winnen, maar op de een of andere manier is dat toch minder aantrekkelijk. Want goud is hier je-van-het. The big thing.
Zo hebben we hier in Hyderbad "the Golden Mile', een straat waar alleen maar juweliers zitten, met parels, edelstenen en goud, heel veel goud.Alleen maar sieraden. Op de billboards langs de weg wordt er bovenmatig veel geadverteerd door juweliers, dat DIT de tijd is om sieraden en juwelen aan te schaffen. Diwali is tenslotte het lichtjesfeest, en als iets schittert als het licht dan is dat wel GOUD.
Goud is hier wat wij op de bank zetten: het appeltje voor de dorst, de investering voor later, het bewijs van rijkdom en welvaart. Een dikke BMW is hier leuk, maar een dik vet gouden horloge zegt hier veel meer. Tenslotte is de kans dat je auto een deuk oploopt enorm groot en dat is weer zonde van die BMW, dus lang niet zo gewild.(kon ik maar in woorden omzetten wat een chaos het hier op de weg is, ik doe het niet omdat het nog niet in de búúrt zal komen van de werkelijkheid en dat zou een groot onrecht op zichzelf zijn) Maar een gouden horloge...zelfs onze chauffeur heeft er een. Nou ja, in ieder geval goudkleurig. En zelfs de armsten van de armsten, zoals de straatveegsters hebben een gouden bel in hun neus. Of de straatverkoopsters, zelfs die hebben enorme gouden oorbellen. Dus: goud is hier wat het hart sneller doet kloppen.
Ik heb er weinig mee. Juwelen en sieraden: leuk, maar mijn hartje blijft er tamelijk kalm bij. Als ik dus zo'n topverkoper helemaal wild zie worden als hij zijn verhaal doet over de kans op het winnen van een kilo goud, dan doet mij dat niks. Wat is mijn winkans, denk ik dan. Nihil. Maar van zo'n enthousiast mannetje word ik ook wel weer ontzettend vrolijk en ik moet van binnen wel om hem giechelen. Het is zo aandoenlijk. Dus kan ik het niet over mijn hart krijgen om te zeggen dat het mij weinig doet, en ga ik maar mee in zijn enthousiasme, en zeg:" Oooh, dat wil ik wel!! Een kilo goud, joepie! Is er elke dag een trekking? WOW! En dat tot aan Diwali in november? Zoowee!!"
Na onze keuze in apparaten gemaakt te hebben,en de administratieve rompslomp overleefd, gaan we naar de kelder van de winkel waar we onze kadootjes mogen ophalen (ik heb een 'prachtig' servies met roze bloemetjes erop, oogstrelend ;-) Voor het overige hebben we onze chauffeur een keuze laten maken, die is een ventilator, en nog wat andere zaken en hetzelfde bloemetjesservies rijker haha!)
Na de kadootjes gaan we onze 'éen kilo goud'-geluksloten ophalen. Eerst mogen we plaatsnemen aan een tafel, waar een meisje onze aankopen noteert in een groot boek, en daarvan afgeleid het aantal loten bepaald. Had ik al gezegd dat we aardig wat spullen nodig hadden? We krijgen honderdvijfentachtig loten mee........
Zoowee!! Da's lekker veel kans op die goudstaaf! Maar we mogen die loten natuurlijk niet zo maar meenemen..... nee, we moeten plaatsnemen aan een andere tafel, waar een stel jongens de taak hebben om gegevens in te vullen op de loten zoals je naam en de code die je gekregen hebt bij de dame aan de vorige tafel.
Dat neemt nogal wat tijd in beslag: honderdvijfentachtig keer foutloos Remko Vochteloo en een code in te vullen.....dus hier komt mijn ongeduld weer om de hoek kijken. Neem mee die stapel, we vullen het zelf thuis wel in. Zo gezegd, zo gedaan. Arme Remko. Maar ja, voor een kilo goud moet je wat over hebben......en elke dag trekking tot aan Diwali.....
(foto: Remko levert zijn lootjes in.....)