Ik had het kunnen weten, want natuurlijk hadden we in Den Haag al contact gehad met de Indiase ambassade om een visum aan te vragen. En ik weet het, geduld is niet mijn sterkste punt, maar toch.
Om een visum te krijgen als je hier wilt gaan werken, ben je niet klaar met een bezoekje waarbij je je paspoort afgeeft aan de balie, en hem 's middags weer kan ophalen met een sticker en een stempel erin.
De eerste keer dat je voor een visum komt, trek je een nummertje en wacht je met een aantal anderen in de wachtruimte netjes je beurt af. Dat nummertjessysteem werkt prima bij de slager, maar niet bij de Indiase ambassade. Want Indiers schijnen te denken die paal daar niet voor hen staat. Nee, zij lopen gewoon langs de wachtkamer, linea recta op de balie af en ongeacht of de medewerker nu met iemand in gesprek is niet, beginnen hun tirade af te steken! Ze negeren de verbouwereerde persoon die aan de beurt was volkomen en gaan pas weg als ze hebben gekregen waar ze voor kwamen. Terwijl wij simpele zielen in de wachtkamer toekijken, en een beetje ongemakkelijk heen en weer wiebelen op onze stoelen want ja,"dit kan toch zo maar niet" en "waarom zit ik hier dan met een een nummertje te wachten terwijl die gast gewoon voordringt" en "jeetje gaat iemand er nog wat van zeggen, dit kan toch niet, ja maar ik ga er niet iets van zeggen hoor ik kijk wel uit", "hallo medewerkers,waarom zeggen jullie er niets van?"
Blijkbaar zijn we allemaal te schijterig om er iets van te zeggen, want we zitten daar allemaal om de gunst van de baliemedewerker, bang dat wat die zal zeggen als je daadwerkelijk zou opstaan, naar zo'n voordringer toeloopt en zegt: "He meneertje, wel effe op je beurt wachten he?" Want misschien denk baliemedewerker wel oh oh, onruststoker, nee die willen we niet in India, Visa denied..........
Dus kies je eieren voor je geld, en zit je als een echte sukkel te wachten, veel te lang te wachten tot je nummertje aan de beurt is.
En joepie als je dan eindelijk bij de balie staat, met je paspoort, al je diploma's, huwelijkscertificaat en goede gedrag, dan zegt de dame aan de ander kant van de ruit: Nee nee, dit moet allemaal vertaald worden en een juridisch stempeltje hebben. Ok. Met een diepe zucht draai je je om en terwijl je richting uitgang sjokt kan je je nog net bedwingen om het niet uit te schreeuwen: had dat dan duidelijker op de website vermeld stelletje .....!!!!
Dus zorg je voor vertalingen en stempeltjes, en ga je weer terug met al je spullen en je goede gedrag en zit je weer in die wachtkamer terwijl allerlei opgefokte mannetjes zich weer zonder nummertje bij de balie melden. Maar als je dan vol goede moed en met groet glimlach je documenten aan de medewerker overhandigd, zegt ze: Nee nee, die documenten moeten ook nog een handtekening van de notaris hebben....aaarrrggghhhh!!!! Dit staat ook niet op de website stelletje....!!!!! Gelukkig heb je ondanks alle ergernis nog wel zoveel controle over jezelf dat je niet je hoed opeet.
But what can you do? Niks. Dus sjok je weer naar de uitgang, naar de notaris en weer terug naar de ambassade want JE MOET DAT VISUM HEBBEN !!!
En als dan na alles weer ingeleverd te hebben je na een week jouw eigen paspoort weer mag komen ophalen en de felbegeerde sticker zit erin, dan denk je dat je alle burocratische shit achter je hebt......Wat naïef zeg!
Eenmaal geland in India kom je er snel achter dat die ervaring alleen maar een stress test was of je het wel zou overleven hier, in incredible india. (Aaah, nu begrijp ik de slogan!)
Dan kom je aan op Rajiv Gandhi Airport. 12 uur 's nachts, mind you. Hoera, alle koffers hebben het gehaald en zie daar: twee kennels met onze honden Chester en Harvey erin: ook de reis overleefd! Iedereen inclusief honden door het dolle heen. Want oh oh, wat hebben we een gedoe gehad met die honden. Als eerste konden ze niet reizen met Emirates want die deden niet in honden (vaag), toen was het nieuws dat ze niet via deze luchthaven India in mochten maar alleen via Mumbai of Delhi. Toen kom het opeens weer wel. En toen was er weer een embargo en konden ze niet als cargo mee, maar alleen als overbagage, en trok de afhandelaar zijn handen af van onze honden en mochten we het zelf uitzoeken. We hadden geen keus, hebben de honden ingecheckt, overbagage betaald en zijn vertrokken. Nou moesten we ruim voor vertrek een zogenaamd No Objection Certifcate (NOC) hebben, het bewijs uit Hyderabad dat de honden gezond en ingeent waren en er dus geen bezwaar zou zijn voor invoer.De plaatselijke agent zou ons assisteren bij aankomst.
Bij de douane werden we tegengehouden door en zeer indrukwekkend mannetje in wit uniform met pet en strepen, en die wilde wel even weten wat er in de kennels zat en of we wel papieren hadden etc. ja hoor, hier is het NOC, no objection!"waar komen die honden vandaan?"Uit Nederland, meneer". "Nou, ze mogen weer terug naar Nederland, want je mag niet twee honden op een naam invoeren en er mag maar en hond op een NOC staan en hier staan er twee op, dus: terug!"...Paniek! "Maar meneer, ik kom hier drie jaar wonen, ik kan toch niet mijn honden terugsturen?" Het gezicht van de gemene douanier verandert in een lach: "oh, you come to live here? Then it's fine sir, take them" Nah......zou hij werkelijk denken dat we 900 euro overbagage zouden hebben betaald om voor twee weken vakantie onze hondjes bij ons te hebben???? Allemaal drukte om niks dus, en dat om -inmiddels- kwart voor enen. Wat een rottijd voor irritaties!! En let wel: geen agent gezien die ons wel even zou assisteren!
Maar dan zijn we nog niet klaar met de honden want binnen 48 uur moeten ze voor een healthcheck bij een dierenarts langs. Onze agent niet alleen niet gezien, maar ook niet gehoord dus dan maar zelf bellen: Hallo, we moeten naar de dierenarts! Aah, nee joh, dat kan ook later wel, don't worry....maar weet je wat maandag 11 uur heb je een afspraak met dokter Kumar op de luchthavenpost (40 minuten rijden verderop). Dus wij weer,met alle papieren naar de luchthaven getogen, kwart voor elf komen we aan (want ja, op een afspraak ben je op tijd. Voel je 'm al aankomen?)Even zoeken, maar nee, geen dokter Kumar om honden te onderzoeken. Geeft nog niks, wij zijn te vroeg we wachten wel even.Kwart voor elf wordt elf uur.Geen dokter. We mogen wel alvast plaatsnemen, de dokter komt zo, "ik heb hem gebeld" zegt een mannetje, naar ik aanneem medewerker van de dokter. Het wordt kwart over elf, en ik besluit maar even Harvey buiten te laten spelen met de vele libelles die hier in de lucht dansen,hij vindt ze helemaal fantastisch, maar krijgt er uiteraard nooit een te pakken)Al ik terug binnen kom, is het half twaalf en nog steeds geen Dr. Kumar. Nou zijn we wel gewaarschuwd dat men in India( en de rest van Azie zal ik eerlijkheidshalve toevoegen) ietwat anders met het concept 'afspraak op tijd', maar toch.....ik begin me weer zwaar te irriteren. Remko is de kalmte zelf, as always. Zo begripvol voor andere culturen enzo.....DUH! Als ik hem eindelijk overtuigd heb dat hij even de agent moet bellen, en deze in door de telefoon toezegt er achteraan te gaan (geen sorry gezegd ofzo) komen er maar liefst vier mannen binnen. Ha, een ervan zal dan dr. Kumar wel zijn! Gek genoeg komt er niemand naar ons toe, ze gaan aan een ander bureau zitten dan waar wij aan zitten, kletsen wat in het onverstaanbaar Hindi of waarschijnlijker het Telugu dat ze hier spreken en kijken eens geamuseerd naar de honden. "Leuke honden."
Ik lig inmiddels al meer in mijn stoel dan dat ik zit, en staar vol ergernis naar het plafond, wat DOE ik hier eigenlijk.........
Opeens belt de agent op: Is er iemand bij jullie? en gek genoeg, ja hoor de heren komen opeens toch naar onze tafel en blijken toch echt voor ons te komen. Ja hoor agent, er is iemand bij ons!! Eindelijk actie, het is al kwart over twaalf geweest. Niemand zegt een stom woord, behalve dan een van de assistenten: "Documents" en die geeft Remko netjes af. De man waarvan ik dacht dat ie dokter Kumar was, blijkt ook alleen maar weer 'een assistent'te zijn en gaat heel omslachtig documenten controleren en door de copieen bladeren. Geen woord over voor ons. Na een hoop geblader, lijkt hij overtuigd dat alles klopt. Of misschien vindt ie het gewoon welletjes geweest, dat geblader. Want zonder ook maar iets te zeggen, of tenminste een van de honden van dichterbij te bekijken, loopt ie weer naar het andere bureau en gaat daar met een man zitten kletsen die ook een hond en papieren bij zich heeft....en wij zitten elkaar aan te kijken:wat nu? Nou, de dokter zal dan zo misschien nog wel komen.....
Terwijl er druk geconverseerd wordt aan de andere tafel, zitten wij ons op te vreten.
En dan, ja dan eindelijk komt het verlossende woord van en van de mannetjes.
"Jullie kunnen gaan hoor." Het is bijna een uur, we hebben hier meer dan 2 uur voor nop gezeten, er is hoegenaamd niks gebeurd!!
Maar meneer de assistent heeft nog een boodschap voor ons.
Of we over een maand even een afspraak willen maken met de dierenarts. Om de honden te laten checken.........
Aaaaaarrrrrgggghhhh!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten