Niet dat je er veel van merkt, behalve dat de meeste winkels dicht zijn vandaag. Het leven van alle dag gaat hier zijn gangetje. Bouwvakkers, waaronder verrassend veel vrouwen doen hun werk op steigers van houten palen en slepen af en aan met stenen en cement om maar zo snel mogelijk weer en appartementencomplex of kantoorgebouw op te kunnen leveren. Hyderabad is nog steeds booming, ondanks de recessie. Er wordt zo veel gebouwd, dat werklui van ver buiten de stad hierheen komen en in women's of men's hostels overnachten. Ik ben er niet in geweest natuurlijk, maar ik stel me zo voor dat er met velen op een kamer gebivakkeerd wordt, zonder privacy en weinig comfort.Ze zullen er wel alleen komen om wat uren slaap te pakken,tussen het harde werken door. En als ze niet in een hostel wonen, dan leven ze al dan niet met gezin in geimproviseerde huizen van samengeraapt golfplaat,hout en steen. Tussen de huizen spelen de kinderen op de afvalbergen, en delen hun speelterrein met zwerfhonden die zich te goed doen aan de restjes eten.
Er is heel veel verkeer; wat wil je in een stad met 8 miljoen inwoners. De infrastructuur kan de groei nauwelijks bijbenen en dus is het en drukte van jewelste op kruispunten en hoofdwegen. Vandaag is er echter weer vooruitgang geboekt: er is een nieuwe flyover opengesteld voor verkeer dat van de ene naar de andere kant van de stad moet en dat de opening gaat gepaard met feestelijkheden en live verslag op tv.
Vanuit onze auto kijken wij naar hoe het iedereen zijn weg zoekt in de drukte. Verkeerslichten staan er maar mondjesmaat, en men geeft niet de indruk dat zij er nou erg toe doen. Hier en daar staat een verkeersregelaar plichtmatig met zijn armen te zwaaien, maar ook die valt nauwelijks op in het gekrioel van auto's, brommers en gemotoriseerde tuktuks. Opvallend is wel dat het aantal koeien op de weg meevalt. We hadden er veel meer verwacht, gebaseerd op het beeld dat wij, en de rest van de wereld heeft van India. Je ziet ze alleen op de rustige wegen net buiten de drukte. Blijkbaar vond de overheid het tijd voor maatregelen. Om het imago van ontwikkelingsland goed en wel af te schudden, moeten ook dit soort middeleeuwse praktijken een halt toe geroepen worden en dus dient de koe, heilig of niet, uit het straatbeeld te verdwijnen. Het is goed om te zien, dat men hier dus ook best daadkrachtig kan zijn en niet elk voornemen tien jaar of meer nodig heeft om doorgevoerd te worden!
Het mooiste van alles dat aan ons oog voorbij komt, zijn de dames in kleurrijke sari's. Waar oranje alleen een kleur is die bij ons alleen gedragen wordt tijdens een kampioenschap voetbal, is het hier heel gewoon. En knalrood, smaragdgroen, azuurblauw, kuikengeel; het zijn geen uitzonderingen maar gewoon geaccepteerde kleuren en dat gepaard met borduursel en veel goudbrokaat en sieraden. Ondanks dat een sari bij menigeen redelijk wat blote huid laat zien (vooral de rug en buikstreek)is het niet ordinair of uitdagend te noemen. De zes meter stof die als een rok om de middel gewikkeld wordt en waarvan het uiteinde over de schouder wordt geslagen is, is erg vrouwelijk en ik kan niet wachten op de eerste keer dat ik een sari aan zal hebben!! Ik heb mij laten vertellen dat je als buitenlander niet zomaar willekeurig welke sari kan aantrekken. De kans bestaat de je overdressed of juist underdressed op een gelegenheid verschijnt, en dat er al aardig wat misstappen begaan zijn door buitenlandse vrouwen, dus ik ben gewaarschuwd en zal mij dan ook terdegen laten voorlichten door een van de vele verkopers in een van de evenzovele sariwinkels in de stad. Een voordeel van de twijfel heb ik: ben ik nou Indiaas of niet? Die vraag komende van Indiers zelf, beschouw ik bijna als en compliment, waarmee ik de komende drie jaar mijn voordeel mee al doen om onderdeel te worden van deze samenleving.
En zo is mijn eerste indruk van deze stad samen te vatten in deze drie onderdelen: bedrijvigheid, drukte en kleur.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten