Terror alert against attack on Dutch Nationals

Times of India , Hyderabad, december 10, 2010

"Hyderabad: Om niets aan het het toeval over te laten in de nadagen van de bomaanslag in de stad Varanasi (enkele weken geleden), heeft de Indiase geheime dienst de politie van Hyderabad en Cyberabad gewaarschuwd voor mogelijke terroristische aanslagen op buitenlanders, en dan met name Nederlanders.
Volgens een memo gedateerd 6 december heeft de geheime dienst een uitwisseling onderschept van SMS berichten, die zich uitspreekt tegen de Nederlandse film 'Fitna', van de rechtse politicus Geert Wilders.
Een van de de berichten bevat de volgende boodchap: "Denk eraan dat Allah ook jou op een dag kan vragen wat jij er tegen deed toen zij Mijn Boodschapper (Mohammed) belachelijk maakten".
Plaatselijke overheid ontkent dat er sprake is van nadrukkelijke dreiging voor Nederlanders in Hyderabad. De memo van de Indiase geheime dienst is volgens hen als algemeen memo verstuurd naar aanleiding van een recent bezoek van Wilders aan Israel. Tijdens dit bezoek heeft Wilders van de mogelijkheid gebruik gemaakt om zijn film te promoten. 'Fitna' roept op tot een verbod op de Heilige Koran."

Onder het genot van mijn ontbijtje lees ik de ochtendkrant en verslik mij bijna in een stukje papaya uit eigen boom: mijn oog valt op het woordje 'Dutch' in een krantenkopje van dit korte artikeltje onderaan pagina 4.
Er zijn vier zaken die mij door het hoofd schieten.
1. Er zijn drie Nederlandse gezinnen in Hyderabad
2. Precies hierom hebben wij Nederland verlaten
3. Dit is een 'kip en ei' kwestie
4. Wie is hier nou gek?

1. Ik heb mij laten vertellen dat er ooit wel meer dan 70 gezinnen in Hyderabad woonden, met welke bedoeling (misplaatste zendingsdrang wellicht, daar zijn ze goed in kijk maar ook weer naar de buitenlandse activiteiten van genoemde Wilders) of voor welk bedrijf weet ik niet, maar de groep is teruggebracht tot welgeteld drie gezinnen, waar wij er dus een van zijn. Mochten 'de terroristen' ons zoeken, we zijn zo gevonden. Willen ze een bom op mijn hoofd gooien, dan vrees ik dat ze mij niet eerst naar mijn mening inzake de heer Wilders zullen vragen. Gemiste kans en jammer voor mij, want opeens ben ik dan niet meer een individu met een eigen opinie, maar een verlengstuk van een rechts kabinet met gedoogsteun van de 'Partij van de Vrijheid'.........
Mijn kinderen rijden elke dag, met nog zo'n dertig buitenlandse kids, dezelfde route van huis naar school. Zich totaal niet bewust van welke dreiging dan ook. Elke dag stopt de schoolbus om 7.35 voor de toegangspoort van onze wijk, en dropt ze elke dag om half 5's middags weer op dezelfde plek. Dus: wie deze bus als doelwit voor een aanslag wil gebruiken hoeft geen uitzonderlijk hoog intelligentiequotient te hebben.
Als we het positief willen bekijken, kan je ook zeggen: drie gezinnen, daar kan je toch geen 40 maagden in het hiernamaals mee scoren, dat is peanuts!
Ik hou mij vast aan deze laatste gedachte.

2. En ik ga daarmee ook uit van de common sense van mijn mede Hyderabadi's, of ze nou moslim zijn of niet. Want ik wil hier blijven wonen en leven, wij hebben een bewuste keuze gemaakt om Nederland te verlaten. Juist om te ontsnappen aan kleinzielig gezever, afgunst en jaloezie, misplaatse angsten en ubermensch gevoelens. Wij als ouders, voelden het als onze taak om onze kinderen een grotere wereld met mogelijkheden te bieden, in plaats van een die louter nog schijnt te bestaan uit beperkingen en 'hokjes denken'. Als ik van een afstand meekijk (en precies die afstand maakt dat je dingen beter kan beschouwen) dan ben ik blij dat ik de laatste verziezingen een stem uitgebracht heb, die weliswaar niet tot een overwinning heeft kunnen leiden, maar waarmee ik wel duidelijk heb gemaakt dat ik niets met dit kabinet van doen heb. Succes ermee, lang leve de kortzichtigheid en geniet vooral van de polaristie.

3. Ik kan mij mensen voorstellen die dit krantenartikeltje lezen en denken hoe vreselijk het moet zijn om te leven onder 'terroristische dreiging'. Natuurlijk zijn de gevolgen ervan dat de zorgen genoemd onder punt 1 je even aan het denken zetten of je moet blijven of moet vluchten naar je eigen land (tussen aanhalingstekens) maar het slaat natuurlijk allemaal nergens op. Wie is er schuldig aan deze dreiging (wederom tussen aanhalingstekens)?
Is het de aanstichter, of diegene die er een reactie op geeft?
Hand in eigen boezem steken is altijd moeilijk, en legio excuses om eigen acties te vergoeilijken zijn zo te vinden, en met het vingertje naar de ander wijzen is veel gemakkelijker, dus:' Zij zijn de boosdoener! zij moeten onze vrijheid van meningsuiting respecteren! Zelfs als wij je voor hond uitmaken, dan heb je dat te accepteren in de naam van mijn recht op vrijheid van meningsuiting! Zij kunnen er niet mee omgaan, zij willen zich niet aanpassen (nog zo'n term) en dus zijn niet wij schuldig maar zij!'
Heerlijk zo kortzichtig redeneren, daar hoef je tenminste niet zo lang voor na te denken. Gewoon 'je mening' geven en niet nadenken. Veel te moeilijk.
Ik vergoeilijk geen enkele terroristische aanslag. Maar ik kan mij niet onttrekken aan de machtsverhoudingen die deze in de hand werken. Dus wie is er schuldig, de kip of het ei?

4. Stel: ik en mijn gezin ,en de andere twee gezinnen, krijgen een bom op hun hoofd gegooid. welke reactie geeft de Nederlander overheid? Wat zal mijn premier Rutte zeggen? Grote man Verhagen? Wilders zelf?
" Wij veroordelen deze terroristische aanslag tegen onschuldige Nederlandse staatsburgers"?
Beste mensen, voor wie het nog niet begrepen heeft: dit zijn niet mijn vrienden. Zelfs als ik dood zou zijn, dan weiger ik te accepteren dat deze mensen het voor mij op zouden nemen in deze kwestie als zij niet kunnen toegeven dat zij zelf bijgedragen hebben aan de hele situatie. Door kortzichtig en overduidelijk kant kiezen in de wereld problematiek. Ik sta niet aan hun kant. En zij niet aan de mijne.
Dit kleine berichtje geeft maar weer eens weer, in wat voor waanzin wij leven. Ik heb niets te maken met Wilders, laat staan met zijn filmpje en zijn standpunten. En toch wordt er klakkeloos van uitgegaan dat ik het met hem eens ben.
Ik woon niet in Nederland maar in Hyderabad, een stad met 8 miljoen inwoners, waarvan bijna de helft bestaat uit moslims, en het straatbeeld voor een groot gedeelte zwart ingekleurd wordt door vrouwen in burka's.
Ik heb niets te maken met Wilders, en toch denkt hij dat ik , als niet-moslim, beschermd moet worden tegen een dreiging die voor mij niet bestaat.
Wie is er hier nou gek???

Diwali

Er was geen betere tijd om in India aan te komen dan deze, want we vallen met ons neus in Diwali, het lichtjesfeest.
Diwali is het feest van de overwinning van het slechte, en de intrede van alles wat goed is, dat gesymboliseerd wordt door licht. Diwali betekent letterlijk zoiets als 'een rij van lichtjes'. In de meeste gevallen zijn dat kleine oliebrandertjes van rood steen, zogenaamde ' diya's'. Lot heeft er tijdens Hindi-les een gekregen om mee naar huis te nemen, en dus brandde hij vanavond in een rij van nog meer kaarsjes op de rand van ons balkon. Natuurlijk waren andere huizen in ons complex nog veel uitbundiger verlicht dan het onze. Met al die lichtjes en versieringen ziet het er super gezellig uit. Voor veel mensen, en zeker ook voor onze kinderen was een aspect van dit feest nog belangrijker: vuurwerk!
Al enkele dagen knalt het hier en daar. Er is geen controle op veiligheid of maximum geluidsoverlast, dus er worden flinke bommen afgestoken tussen het siervuurwerk door.
Ik ben voor de druk bezweken. Tot groot plezier van zoonlief zijn we gisterenmiddag naar een kraampje gereden waar we meerdere soorten ingeslagen hebben. Ik dacht dat vuurwerk alleen in China gemaakt werd, nogal naief natuurlijk. Ze maken het hier gewoon zelf. In alle soorten en maten. Samen met de chauffeur heeft Matthijs gewikt en gewogen, maar uiteindelijk een verzameling ellende bijelkaar gevonden. Voor nog geen tien euro hadden we een tas vol knallers, dus het feest kon beginnen. Matthijs en de chauffeur hebben nu een soort band, gebaseerd op een fascinatie voor bommetjes.Lachen: Boys will be boys.....
Diwali sluit ook het jaar af, en is het begin van het nieuwe jaar dus ons werd verteld dat wij ons nieuwe huis wel op een heel gunstig moment gaan bewonen. Want jawel: de container is ingeklaard, doorzocht en op een artikel na helemaal goed bevonden, dus maandag worden onze spullen bezorgd en kunnen we eindelijk echt gaan settelen. Hoera!! Kids kijken uit naar hun eigen spulletjes, Remko kijk uit naar zijn eigen bed, en ik kijk uit naar eigenlijk al onze spullen om het huis mee in te richten. Lekker weer onze eigen dingetjes. Onze schilderijen om de nieuw geschilderde, witte muren mee te versieren.
Eigenlijk is het voor ons ook een nieuw begin, dus willen we vanzelfsprekend gehoor geven aan de tradities die bij dit feest horen. Zoals het inwijden van ons nieuw huis met licht. Lees wederom: vuurwerk. Ik heb Matthijs in de weken dat we nu hier zijn, nog niet zo blij en vrolijk gezien als vandaag. Op de oprit hebben we wat fonteinen aangestoken, kaarsjes in huis aangezet, en het huis gereinigd met wierrook. Voorspoed en geluk zal ons bijstaan in ons nieuwe huis en ons leven in India!
De avond hebben we doorgebracht bij een Indiase familie, die ons warm onthaalde en met wie we op straat nog meer vuurwerk hebben afgestoken. Heel gezellig, want het is ook bij uitstek weer een feest om met familie en vrienden te vieren, en ja, ver van huis was het toch wel fijn om hier even deel te kunnen nemen aan de feestelijkheden.
Bovendien werd ik als gast en getrouwde vrouw, door de vrouw des huizes traditioneel onthaalt: ik kreeg fruit, zoeitgheden, kledingstof en armbandjes mee als symbool voor een voorspoedig leven voor mij en mijn gezin, en het mooiste: ik kreeg mijn eerste echte rode stip tussen mijn wenkbrauwen.WOW! Dat in combinatie met mijn traditionele Indiase kleding, en het feit dat willekeurig wie mij voor Indiase houdt, maakte dat ik mij helemaal geaccepteerd voelde in deze samenleving. De noodzaak om nu toch echt Hindi te gaan leren wordt steeds groter zo! Ik was wat trots op mijn stippie, die er helaas weer afging toen ik mijn gezicht waste. Het zal vast niet meer lang duren voor ik mijn eerste saree zal dragen.......de gelegenheid waarop staat al op de agenda: een traditionele muziekavond, waar gasten in gepaste kleding moeten verschijnen.
Remko moet nog dringend shoppen!
Tot slot nog even dat ene artikeltje uit de container die het niet gehaald heeft. We waren nog zo voorzichtig geweest: we hadden netjes melding gemaakt van alle electronica met merk en serienummer erbij. we hadden geen alcoholische producten, vedovende middelen of pornografisch materiaal, dus wat kon het in hemelsnaam geweest zijn? Mijn voorraad tampons? (want heel goed ingeschat van mij: die verkopen ze hier niet!!!!)Mijn 12 potten Calve pindakaas?
Nee. Het was de wereldbollamp van Lot. He?? Ja, de wereldbollamp. Deze wereldbol was namelijk propagandamateriaal. He???? Ja, want Kashmir, de regio tussen India en Pakistan stond op deze wereldbol als onderdeel van Pakistan maar, zo werd mij even fijntjes uitgelegd: Kashmir hoort toch echt bij India hoor!!!! Uiterst gevoelig allemaal dus: wereldbol is in beslaggenomen en is hoogstwaarschijnlijk meteen vernietigd.
Stelletje naieve Nederlanders gaan naar India. Even vergeten dat we hier natuurlijk nog altijd op een tijdbom wonen......Happy Diwali everyone!

p.s.Helaas moet ik melden dat we de goudstaaf waar ik in een eerder blog over schreef niet hebben gewonnen. Maakt niet uit, volgend jaar gaan we het gewoon weer proberen.
:-))

Het leven van alledag

Sinds ik in India woon lees in bij het ontbijt de 'Times of India', een Engelstalige ochtendkrant die mij op de hoogte houdt over alles wat er hier speelt. Het meest opvallende aan deze krant is dat er op de voorpagina nooit internationale berichten staan. Nou begrijp ik dat wel: India is een subcontinent.Er is hier meer dan genoeg nieuws te vinden waar de gemiddelde Indier over geinformeerd wil worden, waarom zou je je dan bezig houden met wat er elders op de wereld gebeurd? Een incidentele vulkaanuitbarsting op Java daar gelaten, of een nieuwe Chinese hoge snelheidstrein die tussen Shanghai en Hangzou rijdt en wel 500 km per uur haalt. Dat vinden ze interessant genoeg om op de wereldnieuws- pagina te zetten,achterin de krant op bladzijde 11. Meer hoef ik "van buiten" blijkbaar niet te weten.
Tijd voor een kleine greep uit het nieuws.
Het meest opvallende bericht deze week gaat over babyroof. Op de voorpagina staat een foto van een jongetje,Ajay. Een typisch Indiaas kind, met grote donkere oogjes, zwart haar en een rode stip op zijn voorhoofd. Dit kind is gestolen uit het ziekenhuis, waar hij door zijn ouders naartoe was gebracht voor en kleine behandeling. Ik kijk naar de foto van Ajay en denk: "Je lijkt op alle andere baby's die ik hier zie. Hoe moet je ooit teruggevonden worden?" India is een ideaal land om je te verstoppen. Weg is weg.
De 'Times'rapporteert over 5 gevallen dit jaar. In dit laatste geval werd de elf maanden oude Ajay gestolen door een vrouw in een burka die zich eerst bevriend had met de ouders om tot deze daad over te kunnen gaan. Zij zou zich over de kleine ontfermen, zodat de ouders even konden gaan rusten. Ze is met het kind naar buiten gelopen, en pas na een paar uur werd de verdwijning gemeld. Vrouw en kind waren toen natuurlijk al ver weg van het ziekenhuis vandaan. Ga die vrouw maar eens zoeken in een stad waar 40% moslims wonen en burka's net zo gewoon zijn als sari's! In een burka, laat Wilders het maar niet horen!
Natuurlijk wordt de beveiliging van het ziekenhuis an de tand gevoeld: hoe kan die vrouw nou zo maar met een kind verdwijnen zonder dat jullie het weten? Tja. Het probleem zit hem in het grote aantal mensen dat zich overal ophoudt. Als opa geopereerd moet worden, dan wordt niet alleen opa opgenomen maar verschijnt de hele familie inclusief neven, nichten en achterkleinkinderen aan het bed, om pas weer te vertrekken als ook opa weer naar huis mag. En iedereen loopt in en uit, want er moet ook nog doorlopend eten gehaald worden. Welke orde kan een beveiligingsteam handhaven in zo'n mierenhoop?
Ik heb er een hard hoofd in dat kleine Ajay ooit nog verenigd zal worden met zijn ouders. Hoogst waarschijnlijk wordt hij als 'wees' verkocht aan een tehuis waar vervolgens aspirant adoptie-ouders uit weet-ik-veel-waar zich gelukkig prijzen met 'hun'nieuwe baby en niet kunnen wachten om het te exporteren. Geen flauw benul hebbende, dat ergens in dit land een ouderpaar radeloos is van verdriet over hun verloren kind.
Dat doet mij denken aan een bericht uit Nederland van een aantal maanden geleden. Over een geadopteerd kind uit India dat al zes jaar in Nederland woont. Een gestolen kind, waarvan de biologische ouders een rechtzaak moeten aanspannen om alleen maar contact te mogen hebben met hun eigen kind. Adoptie ouders die niet willen meewerken. Een kind dat de biologische ouders niet wil zien, omdat het bang is dat hij mee terug moet naar India. Eén groot drama voor alle betrokkenen.
En dat is dus één geval. Het mag een wonder heten dat het Indiase ouderpaar het kind op het spoor is gekomen, uiteraard met hulp van een NGO die zich inzet tegen de wereldwijde kinderhandel. Maar als ik dan in de krant lees hoe gemakkelijk de handelaren het hier hebben,dan is er nog een lange weg te gaan.

Andere berichten die ik bijna dagelijks tegenkom gaan over zelfmoord. Mensen van wie de schulden zo hoog zijn opgelopen, dat ze die nooit meer kunnen vereffenen. Uiteindelijk zou de dood toch onvermijdelijk zijn. Dan maar het lot een handje helpen en de eer aan jezelf houden.
Of ouders die de zorg voor een gehandicapt kind niet meer aankunnen. Zoals in veel niet-westerse landen wordt een handicap gezien als een vloek, iets waar je niet mee in aanraking wilt komen. Dus ook niet met de ouders, die vast iets vreselijks op hun kerfstok hebben, anders waren ze niet afgestraft met een ongelukkig kind. Ouderpaar en kind worden behandelt als outcasts. Het kind wordt op geen enkele school toegelaten. Niemand wil wat met de ouders te maken hebben. Het vinden van een baan is onmogelijk. Hoe moet je in zo'n geval voorzien in je dagelijkse behoeften?
Weer een ander geval dat ik veel tegenkom is vrouwenmishandeling.
De maand dat ik hier ben, heb ik India niet ervaren als vrouw uitgesproken onvriendelijk. Ik zeg met nadruk: ik ben er pas een maand en kan alleen oordelen over de situaties die ik zelf heb meegemaakt. Er is wel een duidelijk verschil tussen mannen en vrouwen. De chauffeur is altijd en man, de schoonmaakster altijd een vrouw. Niet andersom. In mijn favoriete supermarkt zijn alle kassamedewerkers mannen, de vrouwen leggen de spullen uit de kar voor je op de band, en aan het einde van de band staat een andere vrouw opgesteld om de spullen van de band in tassen te stoppen. (Ook zo mooi: diepvries artikelen gan samen in een aparte tas, groenten en fruit apart in een tas, Toiletartikelen apart. Heel keurig allemaal.)Nooit een vrouw aan de kassa, en een man als inpakker. Mannen maken over het algemeen de dienst uit. Mannen geven Remko een hand, mij niet. Maar ze groeten mij wel heel beleefd. Zaken worden geregeld door mannen. Zo kwam ik in de winkel om een telefoonaansluiting te regelen,waar het bijzonder druk was. Een stuk of dertig mannen in een klein winkeltje, met z'n allen dringen voor een klein burootje. Laat hen het maar regelen! Maar ik ben gewend om zelf mijn ding te doen, dus daar kwam ik. En de moed zakte mij in de schoenen, want hoe en wanneer zou ik daar ooit aan de beurt komen? Mijn chauffeur die de twijfel op mijn gezicht kon lezen, stelde mij gerust en zei: "Ga maar naar binnen, een vrouw krijgt altijd voorrang". En inderdaad! Ik was nog niet binnen, of de verkoper verzocht de overige klanten ruimte vrij te maken voor mij zodat ik plaats kon nemen aan het buro en ik mijn zaakjes met hem kon regelen. En zonder morren: de groep heren liet mij erdoor, en niemand die zijn beklag deed over deze gang van zaken. Dit heel in het kort het verschil tussen mannen en vrouwen zoals ik het ervaren heb. En als het zo gaat, hoor je mij niet klagen.Waar ik wel over moet klagen is dat mijn zaakjes niet zo goed geregeld waren door het mannetje achter het buro, en mijn telefoon gisteren opeens geblokkeerd bleek!Moest ik weer terug, maar dit keer had ik een mannetje bij me, die mij sommeerde om in de auto te blijven zitten en hem binnen een hartig woordje te laten doen. Met resultaat: ik word maandag weer aangesloten. Maar terwijl ik dit schrijf besef ik mij dat dit ook weer het bewijs is: echte zaken worden mannen gedaan!
Voor de zwartkijkers onder jullie: ik ken natuurlijk ook de andere verhalen. Waar mannen het voor het zeggen hebben, en de vrouw als eigendom geldt en van geen enkele waarde is. Dat zijn de verhalen die in het Westen gretig aftrek vinden en tot grote verontwaardiging leiden. Terecht. In het beste geval had ik gehoopt dat ik van hieruit kon zeggen: het zijn excessen. Uitzonderingen die plaatsvinden in onderontwikkelde boeren gemeenschappen op het platteland.
Helaas. Mijn 'Times of India' bericht wekelijks over vrouwenmishandeling.
Echtgenotes die niet langer misbruikt willen worden door hun man, en geen ander uitweg zien dan uit het leven te stappen op meest gruwelijke manieren. Ophanging, zelfverbranding,of het drinken van gif zijn de manieren om een einde te maken aan de kwelling. Verrassend vaak geldt het misbruik niet alleen dat van de echtgenoot, maar ook van diens familie. Dus ook zoals in één geval de schoonmoeder, en in een ander geval de broers van de echtgenoot. En dan spreek ik niet over voorvallen op het platteland in een achterlijk gebied. Dat gebeurt gewoon hier in Hyderabad, een stad met 8.8 miljoen inwoners. "'s Werelds grootste talentenmagneet in Research & Development" als ik het Belgische'Vacature Magazine'van afgelopen september mag geloven.Dé plek voor hoogopgeleide werknemers die werkzaam zijn bij bedrijven als IBM, Microsoft, Accenture, Oracle, Amazon, Dell,en ja Deloitte.
Dat de aanwezigheid van deze bedrijven veel mensen aantrekt klopt zeker. Het krioelt om en rond de bedrijven van jonge professionals, jongens en meisjes die met bussen vol aangeleverd worden om carrière te maken. En dat de weg naar boven niet zonder slag of stoot gaat, ook dat las ik van de week toen ik aan mijn ontbijt zat. Presteren en 'het helemaal maken'is hier zo belangrijk, dat menigeen onder de druk bezwijkt. Zelfmoord in en willekeurig womenshostel door een young professional is niet iets waar vreemd van wordt opgekeken. Het gebeurt. En blijkbaar hoort het er gewoon bij. Geen bloemen op de plaats waar het lichaam gevonden is, geen stille tocht. Leven en dood horen bij elkaar. Alledaags leed van gewone mensen in India.
Men leest erover in de krant. En inderdaad: wat kan mij het kabinet Rutte I nou eigenlijk schelen?

Going for gold

Voor het eerst sinds onze aankomst in Hyderabad is het bewolkt, heeft het 's nachts geregend en is het 22 graden. We hebben de regentijd zo goed als gehad, en naar verluid heeft het heel veel geregend hier. Dat is ook nog goed te zien, want het is veel groener dan toen we hier de eerste keer waren in mei. Na de regentijd komt de 'winter'. 22 graden is heir dus wintertemperatuur. Geloof het of niet: ik zit met een fleecejack aan achter de computer, want ik heb het koud! Thuis in Nederland heb ik nog zo gelachen om die maffe Indiërs die in hun 'winter'een heuse jas aantrekken omdat het 'koud'zou zijn, nah...!! Hoe koud kan het nou wel helemaal worden op en rond de evenaar?! En nu zit ik zelf te bibberen. Zo snel kan een mens dus aanpassen. En met een beetje vrees wacht ik af wat deze 'winter'gaat brengen, want afgezien van dat ene fleecejack dat ik nu aan heb, bezit ik verder geen warme kleren, en zit er ook in de container niets anders dan t-shirts en jurkjes. Bah, moet ik weer gaan shoppen...... ;-)
We zijn nu officieel ingeschreven (ik ga jullie niet weer vertellen hoe veel tijd en ergernissen daar weer mee gepaard gegaan zijn ,laat ik volstaan met te zeggen dat ik veel gehad heb aan de ademhalingsoefeningen die ik bij yoga heb geleerd, pffff!!). En dus hebben we nu ook het huurcontract van ons huis. En kan ik maandag eindelijk mijn mobiele telefoonaansluiting regelen (ook een leuk detail: op het formulier moet ik aangeven wie mijn ouders zijn. Dan ben je 42,volwassen dacht ik, en krijg je dat. Hier kan ik dan wel weer om lachen, en snap best dat dit voor locals vital info is, maar voor mij als buitenlander komt het zo suf over).En we mogen nu ook een locale rekening openen. Ook niet onbelangrijk.
Voor ons nieuwe huis hebben we nog wel wat electrische apparaten nodig, want ja hoe graag ik het ook gewild had, mijn inbouw espresso machine en combimagnetron konden niet mee, de wasmachine hebben we ook achtergelaten dus moesten we naar de locale Mediamarkt. Het is zo frappant dat er in een gemiddelde winkel in India meer verkooppersoneel staat dan dat er klanten binnenkomen, dus je bent nog niet binnen, of er staan pakweg 4, 5 mannetjes om je heen. Een vraagt waar hij je mee van dienst kan zijn. Dat is waarschijnlijk de topverkoper. De rest luistert mee en kijkt de kneepjes van het verkooptalent af. Zo grappig.
De topverkoper leidt je langs alle afdelingen waar je naar toe wilt om apparaten te bekijken, en wijst er zoetjes op dat als we wat kopen we ook nog een kado mogen uitkiezen, en, omdat het bijna Diwali is, we ook nog kans maken op een kilo goud....wow!! Wij zullen de winkel dus niet verlaten zonder en aankoop te doen, want een kilo goud is iets wat hier tot de verbeelding spreekt. Je had ook kunnen zeggen: je kunt 5 miljoen roepee's winnen, maar op de een of andere manier is dat toch minder aantrekkelijk. Want goud is hier je-van-het. The big thing.
Zo hebben we hier in Hyderbad "the Golden Mile', een straat waar alleen maar juweliers zitten, met parels, edelstenen en goud, heel veel goud.Alleen maar sieraden. Op de billboards langs de weg wordt er bovenmatig veel geadverteerd door juweliers, dat DIT de tijd is om sieraden en juwelen aan te schaffen. Diwali is tenslotte het lichtjesfeest, en als iets schittert als het licht dan is dat wel GOUD.
Goud is hier wat wij op de bank zetten: het appeltje voor de dorst, de investering voor later, het bewijs van rijkdom en welvaart. Een dikke BMW is hier leuk, maar een dik vet gouden horloge zegt hier veel meer. Tenslotte is de kans dat je auto een deuk oploopt enorm groot en dat is weer zonde van die BMW, dus lang niet zo gewild.(kon ik maar in woorden omzetten wat een chaos het hier op de weg is, ik doe het niet omdat het nog niet in de búúrt zal komen van de werkelijkheid en dat zou een groot onrecht op zichzelf zijn) Maar een gouden horloge...zelfs onze chauffeur heeft er een. Nou ja, in ieder geval goudkleurig. En zelfs de armsten van de armsten, zoals de straatveegsters hebben een gouden bel in hun neus. Of de straatverkoopsters, zelfs die hebben enorme gouden oorbellen. Dus: goud is hier wat het hart sneller doet kloppen.
Ik heb er weinig mee. Juwelen en sieraden: leuk, maar mijn hartje blijft er tamelijk kalm bij. Als ik dus zo'n topverkoper helemaal wild zie worden als hij zijn verhaal doet over de kans op het winnen van een kilo goud, dan doet mij dat niks. Wat is mijn winkans, denk ik dan. Nihil. Maar van zo'n enthousiast mannetje word ik ook wel weer ontzettend vrolijk en ik moet van binnen wel om hem giechelen. Het is zo aandoenlijk. Dus kan ik het niet over mijn hart krijgen om te zeggen dat het mij weinig doet, en ga ik maar mee in zijn enthousiasme, en zeg:" Oooh, dat wil ik wel!! Een kilo goud, joepie! Is er elke dag een trekking? WOW! En dat tot aan Diwali in november? Zoowee!!"
Na onze keuze in apparaten gemaakt te hebben,en de administratieve rompslomp overleefd, gaan we naar de kelder van de winkel waar we onze kadootjes mogen ophalen (ik heb een 'prachtig' servies met roze bloemetjes erop, oogstrelend ;-) Voor het overige hebben we onze chauffeur een keuze laten maken, die is een ventilator, en nog wat andere zaken en hetzelfde bloemetjesservies rijker haha!)
Na de kadootjes gaan we onze 'éen kilo goud'-geluksloten ophalen. Eerst mogen we plaatsnemen aan een tafel, waar een meisje onze aankopen noteert in een groot boek, en daarvan afgeleid het aantal loten bepaald. Had ik al gezegd dat we aardig wat spullen nodig hadden? We krijgen honderdvijfentachtig loten mee........
Zoowee!! Da's lekker veel kans op die goudstaaf! Maar we mogen die loten natuurlijk niet zo maar meenemen..... nee, we moeten plaatsnemen aan een andere tafel, waar een stel jongens de taak hebben om gegevens in te vullen op de loten zoals je naam en de code die je gekregen hebt bij de dame aan de vorige tafel.
Dat neemt nogal wat tijd in beslag: honderdvijfentachtig keer foutloos Remko Vochteloo en een code in te vullen.....dus hier komt mijn ongeduld weer om de hoek kijken. Neem mee die stapel, we vullen het zelf thuis wel in. Zo gezegd, zo gedaan. Arme Remko. Maar ja, voor een kilo goud moet je wat over hebben......en elke dag trekking tot aan Diwali.....
(foto: Remko levert zijn lootjes in.....)

En dan... de eerste ergernis.......aaarrggghhhh!!!!

Ik had het kunnen weten, want natuurlijk hadden we in Den Haag al contact gehad met de Indiase ambassade om een visum aan te vragen. En ik weet het, geduld is niet mijn sterkste punt, maar toch.
Om een visum te krijgen als je hier wilt gaan werken, ben je niet klaar met een bezoekje waarbij je je paspoort afgeeft aan de balie, en hem 's middags weer kan ophalen met een sticker en een stempel erin.
De eerste keer dat je voor een visum komt, trek je een nummertje en wacht je met een aantal anderen in de wachtruimte netjes je beurt af. Dat nummertjessysteem werkt prima bij de slager, maar niet bij de Indiase ambassade. Want Indiers schijnen te denken die paal daar niet voor hen staat. Nee, zij lopen gewoon langs de wachtkamer, linea recta op de balie af en ongeacht of de medewerker nu met iemand in gesprek is niet, beginnen hun tirade af te steken! Ze negeren de verbouwereerde persoon die aan de beurt was volkomen en gaan pas weg als ze hebben gekregen waar ze voor kwamen. Terwijl wij simpele zielen in de wachtkamer toekijken, en een beetje ongemakkelijk heen en weer wiebelen op onze stoelen want ja,"dit kan toch zo maar niet" en "waarom zit ik hier dan met een een nummertje te wachten terwijl die gast gewoon voordringt" en "jeetje gaat iemand er nog wat van zeggen, dit kan toch niet, ja maar ik ga er niet iets van zeggen hoor ik kijk wel uit", "hallo medewerkers,waarom zeggen jullie er niets van?"
Blijkbaar zijn we allemaal te schijterig om er iets van te zeggen, want we zitten daar allemaal om de gunst van de baliemedewerker, bang dat wat die zal zeggen als je daadwerkelijk zou opstaan, naar zo'n voordringer toeloopt en zegt: "He meneertje, wel effe op je beurt wachten he?" Want misschien denk baliemedewerker wel oh oh, onruststoker, nee die willen we niet in India, Visa denied..........
Dus kies je eieren voor je geld, en zit je als een echte sukkel te wachten, veel te lang te wachten tot je nummertje aan de beurt is.
En joepie als je dan eindelijk bij de balie staat, met je paspoort, al je diploma's, huwelijkscertificaat en goede gedrag, dan zegt de dame aan de ander kant van de ruit: Nee nee, dit moet allemaal vertaald worden en een juridisch stempeltje hebben. Ok. Met een diepe zucht draai je je om en terwijl je richting uitgang sjokt kan je je nog net bedwingen om het niet uit te schreeuwen: had dat dan duidelijker op de website vermeld stelletje .....!!!!
Dus zorg je voor vertalingen en stempeltjes, en ga je weer terug met al je spullen en je goede gedrag en zit je weer in die wachtkamer terwijl allerlei opgefokte mannetjes zich weer zonder nummertje bij de balie melden. Maar als je dan vol goede moed en met groet glimlach je documenten aan de medewerker overhandigd, zegt ze: Nee nee, die documenten moeten ook nog een handtekening van de notaris hebben....aaarrrggghhhh!!!! Dit staat ook niet op de website stelletje....!!!!! Gelukkig heb je ondanks alle ergernis nog wel zoveel controle over jezelf dat je niet je hoed opeet.
But what can you do? Niks. Dus sjok je weer naar de uitgang, naar de notaris en weer terug naar de ambassade want JE MOET DAT VISUM HEBBEN !!!
En als dan na alles weer ingeleverd te hebben je na een week jouw eigen paspoort weer mag komen ophalen en de felbegeerde sticker zit erin, dan denk je dat je alle burocratische shit achter je hebt......Wat naïef zeg!
Eenmaal geland in India kom je er snel achter dat die ervaring alleen maar een stress test was of je het wel zou overleven hier, in incredible india. (Aaah, nu begrijp ik de slogan!)
Dan kom je aan op Rajiv Gandhi Airport. 12 uur 's nachts, mind you. Hoera, alle koffers hebben het gehaald en zie daar: twee kennels met onze honden Chester en Harvey erin: ook de reis overleefd! Iedereen inclusief honden door het dolle heen. Want oh oh, wat hebben we een gedoe gehad met die honden. Als eerste konden ze niet reizen met Emirates want die deden niet in honden (vaag), toen was het nieuws dat ze niet via deze luchthaven India in mochten maar alleen via Mumbai of Delhi. Toen kom het opeens weer wel. En toen was er weer een embargo en konden ze niet als cargo mee, maar alleen als overbagage, en trok de afhandelaar zijn handen af van onze honden en mochten we het zelf uitzoeken. We hadden geen keus, hebben de honden ingecheckt, overbagage betaald en zijn vertrokken. Nou moesten we ruim voor vertrek een zogenaamd No Objection Certifcate (NOC) hebben, het bewijs uit Hyderabad dat de honden gezond en ingeent waren en er dus geen bezwaar zou zijn voor invoer.De plaatselijke agent zou ons assisteren bij aankomst.
Bij de douane werden we tegengehouden door en zeer indrukwekkend mannetje in wit uniform met pet en strepen, en die wilde wel even weten wat er in de kennels zat en of we wel papieren hadden etc. ja hoor, hier is het NOC, no objection!"waar komen die honden vandaan?"Uit Nederland, meneer". "Nou, ze mogen weer terug naar Nederland, want je mag niet twee honden op een naam invoeren en er mag maar en hond op een NOC staan en hier staan er twee op, dus: terug!"...Paniek! "Maar meneer, ik kom hier drie jaar wonen, ik kan toch niet mijn honden terugsturen?" Het gezicht van de gemene douanier verandert in een lach: "oh, you come to live here? Then it's fine sir, take them" Nah......zou hij werkelijk denken dat we 900 euro overbagage zouden hebben betaald om voor twee weken vakantie onze hondjes bij ons te hebben???? Allemaal drukte om niks dus, en dat om -inmiddels- kwart voor enen. Wat een rottijd voor irritaties!! En let wel: geen agent gezien die ons wel even zou assisteren!
Maar dan zijn we nog niet klaar met de honden want binnen 48 uur moeten ze voor een healthcheck bij een dierenarts langs. Onze agent niet alleen niet gezien, maar ook niet gehoord dus dan maar zelf bellen: Hallo, we moeten naar de dierenarts! Aah, nee joh, dat kan ook later wel, don't worry....maar weet je wat maandag 11 uur heb je een afspraak met dokter Kumar op de luchthavenpost (40 minuten rijden verderop). Dus wij weer,met alle papieren naar de luchthaven getogen, kwart voor elf komen we aan (want ja, op een afspraak ben je op tijd. Voel je 'm al aankomen?)Even zoeken, maar nee, geen dokter Kumar om honden te onderzoeken. Geeft nog niks, wij zijn te vroeg we wachten wel even.Kwart voor elf wordt elf uur.Geen dokter. We mogen wel alvast plaatsnemen, de dokter komt zo, "ik heb hem gebeld" zegt een mannetje, naar ik aanneem medewerker van de dokter. Het wordt kwart over elf, en ik besluit maar even Harvey buiten te laten spelen met de vele libelles die hier in de lucht dansen,hij vindt ze helemaal fantastisch, maar krijgt er uiteraard nooit een te pakken)Al ik terug binnen kom, is het half twaalf en nog steeds geen Dr. Kumar. Nou zijn we wel gewaarschuwd dat men in India( en de rest van Azie zal ik eerlijkheidshalve toevoegen) ietwat anders met het concept 'afspraak op tijd', maar toch.....ik begin me weer zwaar te irriteren. Remko is de kalmte zelf, as always. Zo begripvol voor andere culturen enzo.....DUH! Als ik hem eindelijk overtuigd heb dat hij even de agent moet bellen, en deze in door de telefoon toezegt er achteraan te gaan (geen sorry gezegd ofzo) komen er maar liefst vier mannen binnen. Ha, een ervan zal dan dr. Kumar wel zijn! Gek genoeg komt er niemand naar ons toe, ze gaan aan een ander bureau zitten dan waar wij aan zitten, kletsen wat in het onverstaanbaar Hindi of waarschijnlijker het Telugu dat ze hier spreken en kijken eens geamuseerd naar de honden. "Leuke honden."
Ik lig inmiddels al meer in mijn stoel dan dat ik zit, en staar vol ergernis naar het plafond, wat DOE ik hier eigenlijk.........
Opeens belt de agent op: Is er iemand bij jullie? en gek genoeg, ja hoor de heren komen opeens toch naar onze tafel en blijken toch echt voor ons te komen. Ja hoor agent, er is iemand bij ons!! Eindelijk actie, het is al kwart over twaalf geweest. Niemand zegt een stom woord, behalve dan een van de assistenten: "Documents" en die geeft Remko netjes af. De man waarvan ik dacht dat ie dokter Kumar was, blijkt ook alleen maar weer 'een assistent'te zijn en gaat heel omslachtig documenten controleren en door de copieen bladeren. Geen woord over voor ons. Na een hoop geblader, lijkt hij overtuigd dat alles klopt. Of misschien vindt ie het gewoon welletjes geweest, dat geblader. Want zonder ook maar iets te zeggen, of tenminste een van de honden van dichterbij te bekijken, loopt ie weer naar het andere bureau en gaat daar met een man zitten kletsen die ook een hond en papieren bij zich heeft....en wij zitten elkaar aan te kijken:wat nu? Nou, de dokter zal dan zo misschien nog wel komen.....
Terwijl er druk geconverseerd wordt aan de andere tafel, zitten wij ons op te vreten.
En dan, ja dan eindelijk komt het verlossende woord van en van de mannetjes.
"Jullie kunnen gaan hoor." Het is bijna een uur, we hebben hier meer dan 2 uur voor nop gezeten, er is hoegenaamd niks gebeurd!!
Maar meneer de assistent heeft nog een boodschap voor ons.
Of we over een maand even een afspraak willen maken met de dierenarts. Om de honden te laten checken.........
Aaaaaarrrrrgggghhhh!!!

Naar school, naar werk en........naar de shopping mall !

Maandag 4 oktober.
Zes uur opgestaan.Lekker vroeg, want de schoolbus komt om 7.30 voorrijden bij ons appartementencomplex. Matthijs en Lot hebben er zin in om te beginnen. Vorige week vrijdag zijn we langsgeweest op de International School Hyderabad (ISH) om kennis te maken met de leiding en de kinderen. En wat ze zagen, beviel hen wel. De campus is omgeven door groen en rust, beveiliging scheidt de kinderen af van de buitenwereld, zodat ze zorgeloos hun ding kunnen doen.Op het terrein bevinden zich ook de sportvelden, het zwembad en de kantine, waar onze kids tussen de middag een uitgebreide vegetarische maaltijd bij het buffet kunnen halen. Lot heeft meteen een ochtendje meegedraaid in grade 5, en is gekoppeld aan een meisje uit de US om haar wegwijs te maken. Matthijs heeft kennisgemaakt met zijn klasgenoten uit grade 6, en ook hij heeft een 'buddy' die zich over hem ontfermd.Ik weet zeker dat ze het naar hun zin zullen krijgen, ook al is het even wennen, je plekje veroveren en alleen maar Engels praten!
Remko en ik waren hier mei al geweest, op zoek naar een geschikte school voor onze kids.er is heel veel keus hier, alleen moet je wel goed zoeken.
Om meer aanzien te krijgen noemen meerdere scholen zich 'international school' maar bedienen ze alleen de gegoede Indiase burgerij en niet de expat, dus die vielen allemaal op basis daarvan al af. Daarnaast zijn Indiërs enorm prestatiegericht, en dus ook het schoolsysteem. Gelukkig is de ISH een school met een afwijkend uitgangspunt: niet de prestatie is het hoogste goed, maar de weg ernaar toe. Dus veel zelfstandigheid, veel projectmatig werken in groepjes, veel gebruik maken en voordeel opdoen uit het feit dat je in een omgeving zit met mensen van verschillende nationaliteiten. Ze maken een wereldburger van je. Elementen uit het Montessorisysteem zijn meegenomen in het onderwijs, en een uniform wordt niet gedragen omdat ieder kind anders is en anders mag zijn.
Dit model sluit dus aan op onze verwachtingen van goed onderwijs, en Matthijs is erg blij dat hij geen uniform aan hoeft. Ik ook. Als ik de kinderen zie die wel naar een geuniformeerde school zie gaan, dan heb ik een beetje medelijden met ze. Niet om het uniform op zich,hoor Want het kan z'n voordeel hebben. Het maakt het leven van een puber een stuk gemakkelijker als je 's ochtends niet na hoeft te denken over wat je vandaag nou weer aan moet trekken. Maar de uniformen die ze dragen zien er gewoon niet uit. Goedkope, zweterige bloesjes, slechte pasvormen en bij menig krielkippetje natuurlijk veel te groot. En dan de bijpassende schoenen. Mijn vader zou ze geweldig gevonden hebben, want die vond 'gezonde schoenen met ruimte voor zes tenen' veel beter dan'die puntschoenen met hakken die je voeten verpesten'. Dus als ik die kinderen zie, met te grote broek op de groei gekocht en dus opgehesen tot bijna onder de oksels, en gezonde schoenen, ook op de groei gekocht dus zeker drie maten te groot, dan ben ik blij dat mijn kinderen dat bespaard blijven.Ik moet helaas wel toegeven: mijn vader had wel gelijk over die slechte puntschoenen met hakken: mijn voeten zijn flink verpest met de jaren!Maar dat terzijde.
Om de bus van 7.30 niet te missen, stonden wij 10 minuten te vroeg bij de ingang van ons complex helemal klaar voor het avontuur. We zijn niet de enige op straat: bussen van andere scholen rijden continue voorbij,grote gele bussen met de naam van de school in grote letters op de voorruit geplakt.De bus van Oakridge-school staat geduldig bij onze poort te wachten. Kantoormensen stappen uit de tuktuk om aan het werk te gaan in het gebouw naast ons,weer anderen stappen in de bus om elders aan de slag te gaan.
We vermaken ons met het kijken naar de mensen en het verkeer, maar onze schoolbus is in geen velden of wegen te zien.....tot hij plotseling voorbij rijdt zonder te stoppen bij onze poort en verdwijnt in de verkeersdrukte....een klein geel busje, geen naam op de voorruit, geen logo op de zijkanten, niks. Alleen een klein bordje met "ISH 7" in de hoek van de voorruit. Daar staan we dan met ons goede gedrag: klaar voor school maar geen vervoer. En zonder vervoer redden we het niet, want de school ligt op een half uur rijden afstand en ook onze chauffeur is er nog niet, die komt pas om 8.30 om Remko naar kantoor te brengen!
Terwijl ik loop te kankeren op de bus, het systeem en India, is Remko terug naar het appartement om met de buschauffeur en de school te bellen. Terug komt de bus niet.Wat blijkt: de bus stond bij de andere poort van het complex.....en was al tien minuten te laat dus is meteen doorgereden. Gelukkig wordt een ander busje gestuurd om de kids alsnog op te halen. Waarschijnlijk als uitzondering omdat het hun eerste dag is. Ze hebben tegen de tijd dat ze aankomen dan wel al hun eerste uur gemist. Maar ze zijn vertrokken, en wij hebben ze uitgezwaaid. De laatste les duurt tot 2.30 en daarna is er een uur voor naschoolse activiteiten, ook op de campus. Mathijs gaat vandaag tafeltennissen, en Lot gaat zich aanmelden voor de muziek. Ik hoop dat ze de kans krijgt de viool weer op te pakken! De muziekjuf is zelf violiste, dus dat moet wel lukken. Tegen 5 uur zal ik twee uitgeputte kindertjes terugvinden bij de poort. Ik hoop dat, ondanks deze stomme start en het missen van de bus ze een geweldig leuke dag hebben.
Als de kinderen vertrokken zijn, kan ook Remko weg. Onze nieuwe auto is in het weekend afgeleverd, en onze chauffeur Paul meldt zich om stipt 8 uur. Paul is een vriendelijke man, iets jonger dan ik en is getrouwd. Heeft twee kinderen. Sterker nog, een van zijn kinderen heeft zelf al en kind en dat maakt Paul dus Opa.... van veertig jaar. Wij lachen daarom, maar het zal hier wel normaal zijn, want ik denk dat de levensverwachting en de leeftijd waarop getrouwd wordt veel lager ligt dan bij ons.
Daarbij is hij ook nog Christen, wat in dit geval zo zijn voordeel heeft. Als je een Hindoe hebt, dan is hij constant verhinderd door een van de vele festivals of religieuze verplichtingen, is het een moslim dan is de vrijdag een probleem want dan moet hij naar de moskee en kan dus niet werken. Onze Paul gaat alleen op zondagmiddag naar de kerk. En dat is te overzien.
Als Paul 's ochtends Remko naar kantoor gebracht heeft, komt hij terug naar ons complex en wacht tot ik hem nodig heb. Om mij naar de shopping mall te brengen!!
Het is een raar idee om iemand te hebben die voor je klaar staat om je brengen waar je maar wilt. Maar alles went. En snel ook! Want wat is er heerlijker dan iemand te hebben die precies doet wat je vraagt?
Om nog een staaltje van opperste klantvriendelijkheid en dienstbaarheid uit de doeken te doen zal ik vertellen hoe fijn het is om hier uit eten te gaan.
Allereerst wordt je onthaalt bij de deur, de deur wordt voor je geopend, dat doe je niet zelf. Je wordt door een ober ontvangen en die begeleidt je naar je tafel, biedt je en stoel aan en schuift die vervolgens aan-zoals het hoort.
Meteen worden de glazen water ingeschonken en iedere keer dat je glas die avond dreigt leeg te raken, staat hij naast je om bij te schenken. Dan assisteert hij je bij het maken van een keuze uit het menu. (Over het menu een andere keer meer, want over het eten valt te veel te vertellen.) Als de gerechten gebracht worden, wordt je bediend. En net als bij de glazen geldt: als je bord bijna leeg is, zal de ober je weer vragen of je meer opgeschept wilt hebben. Je hoeft geen moment om je heen te kijken waar de bediening blijft. Er wordt voor je gezorgd en je avondje uit eten is een waar genoegen. Dat is nog eens wat anders dan de Pasta Company op de Dorpstraat, haha!( en dan hebben we het als 'echte Hollanders' nog niet eens over de prijs en de kwaliteit van het gebodene!!)
Dus Paul wacht tot ik klaar ben om naar de mall te gaan. Waar ik boodschappen ga doen in de supermarkt en boeken ga halen bij Crossword, een Indiase boekhandelketen met zoveel boeken als waar ik maar van kan dromen, alles in het Engels variërend van de klassiekers tot wetenschap en filosofie. En met kasten vol hedendaagse Indiase romans (dat doet me eraan denken dat ik Mama Tandoori van Ernest van der Kwast ook nog op de stapel heb liggen- op de valreep op Schiphol gekocht, schijnt erg humoristisch te zijn.) Ik heb hier alle tijd om te lezen, zo veel ik wil. Heerlijk.
Als ik klaar ben en mijn tassen gevuld zijn met boeken, ga ik ik mij weer vergapen aan de Indiase kleding. Het ene jurkje is nog mooier dan de andere. 'Ga maar lekker kleren kopen' zegt Remko. Die duidelijk de gevolgen van zo'n uitspraak niet helemaal overziet, want het grootste gedeelte van mijn kleding zit in de container, waarschijnlijk ergens voor Afrikaanse kust en mijn huidige kledingkasten zijn erg leeg nog.....:-)
Na het shoppen ga ik lekker naar de gym hier in het complex. Mijn personal trainer maakt een programmaatje voor me waar ik de komende tijd me aan de slag kan.
En omdat we nog in dit tijdelijke appartement zitten heb ik nog geen kok, dus zal ik vanavond zelf iets moeten koken. Niks uitgebreids, iedereen eet 's middags toch al gezonde voeding buiten de deur. Hmmm. Aardappelen, doperwtjes en een vegaburger.Dat wordt het. Net als thuis. Want naast alle nieuwigheden is ook goed om soms je eigen vertrouwde dingetje te hebben.

2 oktober: celebrating Gandhi's birthday

Niet dat je er veel van merkt, behalve dat de meeste winkels dicht zijn vandaag. Het leven van alle dag gaat hier zijn gangetje. Bouwvakkers, waaronder verrassend veel vrouwen doen hun werk op steigers van houten palen en slepen af en aan met stenen en cement om maar zo snel mogelijk weer en appartementencomplex of kantoorgebouw op te kunnen leveren. Hyderabad is nog steeds booming, ondanks de recessie. Er wordt zo veel gebouwd, dat werklui van ver buiten de stad hierheen komen en in women's of men's hostels overnachten. Ik ben er niet in geweest natuurlijk, maar ik stel me zo voor dat er met velen op een kamer gebivakkeerd wordt, zonder privacy en weinig comfort.Ze zullen er wel alleen komen om wat uren slaap te pakken,tussen het harde werken door. En als ze niet in een hostel wonen, dan leven ze al dan niet met gezin in geimproviseerde huizen van samengeraapt golfplaat,hout en steen. Tussen de huizen spelen de kinderen op de afvalbergen, en delen hun speelterrein met zwerfhonden die zich te goed doen aan de restjes eten.
Er is heel veel verkeer; wat wil je in een stad met 8 miljoen inwoners. De infrastructuur kan de groei nauwelijks bijbenen en dus is het en drukte van jewelste op kruispunten en hoofdwegen. Vandaag is er echter weer vooruitgang geboekt: er is een nieuwe flyover opengesteld voor verkeer dat van de ene naar de andere kant van de stad moet en dat de opening gaat gepaard met feestelijkheden en live verslag op tv.
Vanuit onze auto kijken wij naar hoe het iedereen zijn weg zoekt in de drukte. Verkeerslichten staan er maar mondjesmaat, en men geeft niet de indruk dat zij er nou erg toe doen. Hier en daar staat een verkeersregelaar plichtmatig met zijn armen te zwaaien, maar ook die valt nauwelijks op in het gekrioel van auto's, brommers en gemotoriseerde tuktuks. Opvallend is wel dat het aantal koeien op de weg meevalt. We hadden er veel meer verwacht, gebaseerd op het beeld dat wij, en de rest van de wereld heeft van India. Je ziet ze alleen op de rustige wegen net buiten de drukte. Blijkbaar vond de overheid het tijd voor maatregelen. Om het imago van ontwikkelingsland goed en wel af te schudden, moeten ook dit soort middeleeuwse praktijken een halt toe geroepen worden en dus dient de koe, heilig of niet, uit het straatbeeld te verdwijnen. Het is goed om te zien, dat men hier dus ook best daadkrachtig kan zijn en niet elk voornemen tien jaar of meer nodig heeft om doorgevoerd te worden!
Het mooiste van alles dat aan ons oog voorbij komt, zijn de dames in kleurrijke sari's. Waar oranje alleen een kleur is die bij ons alleen gedragen wordt tijdens een kampioenschap voetbal, is het hier heel gewoon. En knalrood, smaragdgroen, azuurblauw, kuikengeel; het zijn geen uitzonderingen maar gewoon geaccepteerde kleuren en dat gepaard met borduursel en veel goudbrokaat en sieraden. Ondanks dat een sari bij menigeen redelijk wat blote huid laat zien (vooral de rug en buikstreek)is het niet ordinair of uitdagend te noemen. De zes meter stof die als een rok om de middel gewikkeld wordt en waarvan het uiteinde over de schouder wordt geslagen is, is erg vrouwelijk en ik kan niet wachten op de eerste keer dat ik een sari aan zal hebben!! Ik heb mij laten vertellen dat je als buitenlander niet zomaar willekeurig welke sari kan aantrekken. De kans bestaat de je overdressed of juist underdressed op een gelegenheid verschijnt, en dat er al aardig wat misstappen begaan zijn door buitenlandse vrouwen, dus ik ben gewaarschuwd en zal mij dan ook terdegen laten voorlichten door een van de vele verkopers in een van de evenzovele sariwinkels in de stad. Een voordeel van de twijfel heb ik: ben ik nou Indiaas of niet? Die vraag komende van Indiers zelf, beschouw ik bijna als en compliment, waarmee ik de komende drie jaar mijn voordeel mee al doen om onderdeel te worden van deze samenleving.
En zo is mijn eerste indruk van deze stad samen te vatten in deze drie onderdelen: bedrijvigheid, drukte en kleur.